Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies. Warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce możesz określić tutaj.

Dr n.med. Adam Jamroż
specjalista chirurgii ogólnej i onkologicznej

Świąd odbytu | Proktosonomed Lublin

Zachęcamy do korzystania z rejestracji internetowej ,,Umów się"

Rejestracja telefoniczna

czynna w dni robocze
w godzinach 900-2000
Telefon
tel. 795 871 047

Adres:

Adres20-632 Lublin
ul. Jana Sawy1A/54B

 Adres e-mail:

biuro@proktosonomed.lublin.pl
rejestracja@proktosonomed.lublin.pl
kontakt@proktosonomed.lublin.pl


Świąd odbytu


Proktosonomed

Świąd odbytu jest schorzeniem występującym u około 5% populacji. Nasilenie świądu może być łagodne, w niektórych zaś przypadkach przybiera tak gwałtowny charakter, że staje się trudny do zniesienia. Świąd odbytu określany najczęściej przez pacjentów: swędzeniem, paleniem czy pieczeniem, potrafi uniemożliwić choremu pracę, sen czy wypoczynek. Może spowodować ciężkie zaburzenia emocjonalne. Zwykle nasila się latem i częściej występuje w nocy. Skóra wokół odbytu staje się zaczerwieniona, pogrubiała, sącząca surowiczo-krwistą wydzieliną.

Znaczne nasilenie świądu w istotny sposób upośledza codzienną jakość życia pacjentów. Etiologia i patogeneza świądu odbytu jest nadal niejasna i słabo poznana. Świąd pierwotny jest reakcją na bodziec wyzwalający zapalenie skóry wokół odbytu. Niezależnie od etiologii objawem wspólnym jest rumień wysiękowy (wyprysk, egzema). Za świąd idiopatyczny uważa się świąd, w którym nie można znaleźć organicznej przyczyny choroby. W otaczającym nas środowisku z każdym dniem wzrasta ilość alergenów pokarmowych, chemicznych i nowych materiałów syntetycznych, z którymi każdy z nas mając kontakt może doświadczyć pojawienia się objawów świądu odbytu. Spośród najczęstszych przyczyn świądu wymienia się:

  • choroby odbytu (szczelina odbytu, choroba hemoroidalna, ropień i przetoka okołoodbytnicza, wypadanie odbytnicy),
  • zakażenia bakteryjne i grzybicze skóry okolicy okołoodbytniczej,
  • zakażenia wirusowe skóry okolicy odbytu, np. świąd często towarzyszy kłykcinom kończystym,
  • zakażenia owsikami, glistnicą, świerzbem, wszawicą łonową,
  • wrodzona nadwrażliwość na środki do higieny osobistej, intymnej, na papier toaletowy itd.,
  • pierwotne choroby skóry jak łuszczyca, liszaj, wyprysk, leukoplakia, atopowe zapalenie skóry,
  • choroby metaboliczne jak cukrzyca, niewydolność nerek lub wątroby, żółtaczka, nadczynność tarczycy, niedobór żelaza, miejscowe i ogólnoustrojowe niedobory immunologiczne,
  • nieswoiste zapalenia jelit z uporczywą biegunką,
  • tzw. mokry odbyt po operacjach proktologicznych; stałe wydzielanie z odbytu zawartości śluzowej, ropnej, kałowej powoduje macerację i drażnienie skóry,
  • analne stosunki płciowe i zakażenia przenoszone drogą płciową,
  • otyłość, głęboki rowek międzypośladkowy, duże pośladki, nadmierne owłosienie okolicy odbytu sprzyjają występowaniu świądu,
  • złą i niewłaściwą higienę okolicy kroczowej,
  • niewydolność zwieraczy okołoodbytniczych,
  • nowotwory jelita grubego i odbytu,
  • czynniki psychogenne.

Najczęściej obserwuje się u chorych tzw. samoistny świąd odbytu, kiedy nie można ustalić przyczyny dolegliwości i objawów.

Żeby rozpoznać świąd pierwotny należy wykluczyć choroby organiczne oraz zanalizować wszystkie czynniki, z którymi styka się pacjent, mogące być potencjalnymi alergenami.

Leczenie świądu odbytu

Leczenie świądu jest trudne i najczęściej objawowe ponieważ rzadko można ustalić pewną przyczynę świądu. Najczęściej leczenie ma na celu:

  • eliminację bodźców przewodzonych zakończeniami czuciowymi z okolicy okołoodbytniczej sprawiającymi tak uporczywe dolegliwości,
  • eliminację czynnika przyczynowego świądu,
  • złagodzenie wtórnych zmian zapalnych skóry, które wynikły z powodu jej mechanicznego uszkodzenia (np. uporczywego drapania).
  • eliminację potencjalnych czynników chemicznych powodujących nadwrażliwość skóry (z diety, kosmetyków, proszków do prania),
  • rozpoznanie i leczenie chorób metabolicznych i miejscowych proktologicznych,
  • leczenie stwierdzonych zakażeń bakteryjnych, grzybiczych i wirusowych,
  • leczenie chorób odbytu (kłykciny, hemoroidy, nowotwory).